PODSTAWA WYMIARU RENTY JAKO PODSTAWA WYMIARU EMERYTURY

Przyjęcie za podstawę wymiaru emerytury podstawy wymiaru renty z tytułu niezdolności do pracy  ma miejsce  - przykładowo - w przypadku  tych osób, które przeszły na rentę  przed dniem 1 stycznia 1999 r., a do ustalenia podstawy jej wymiaru przyjęto zarobki np. z 12 miesięcy, czy też z 3, 4 lub 7 lat kalendarzowych i nie mogą przedłożyć zarobków wymaganych do obliczenia podstawy wymiaru emerytury od aktualnej kwoty bazowej, lub zarobki te są o tyle niższe od zarobków przyjętych do obliczenia podstawy wymiaru renty, że emerytura obliczona przy ich zastosowaniu byłaby niższa od obliczonej przy przyjęciu zwaloryzowanej podstawy wymiaru  renty.

 

Przykład

W 1988 r. ZUS przyznał rentę inwalidzką wg II grupy inwalidów (aktualnie jest to renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy)  40-letniemu ubezpieczonemu. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru tej renty wynosi 250%. Po przyznaniu renty mężczyzna ten pracował w ramach stosunku pracy (na pół etatu) w latach 2002 - 2005, wskutek czego legitymuje się stażem ubezpieczeniowym wynoszącym 25 lat i 4 miesiące, w tym 19 lat to okresy składkowe, a 6 lat i 4 miesiące - okresy nieskładkowe (okres studiów wyższych i pobierania wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy oraz zasiłków chorobowych). W 2014 r. rencista zgłosił wniosek o wcześniejszą emeryturę pracowniczą. Wówczas nie ukończył jeszcze powszechnego wieku emerytalnego, który - w jego przypadku - wynosi 65 lat i 4 miesiące. Spełnił warunki wymagane do przyznania tego świadczenia. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury mógł wskazać albo zarobki, albo podstawę wymiaru renty. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalony z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z 20 lat poprzedzających rok zgłoszenia wniosku o emeryturę (1994 - 2013), a więc obliczony od zarobków z lat 2002 - 2005 wynosi 41,22% (w pozostałych latach w tym 20-leciu nie pracował). Podstawa wymiaru obliczona z ich uwzględnieniem jest z całą pewnością niższa, niż zwaloryzowana podstawa wymiaru renty. W tym przypadku więc - za podstawę wymiaru emerytury - została przyjęta podstawa wymiaru renty. Na marginesie należy dodać, że z uwagi na to, iż rencista pracował przez co najmniej 30 miesięcy po przyznaniu renty - część socjalna emerytury została obliczona jako 24% kwoty bazowej obowiązującej w dacie zgłoszenia wniosku o emeryturę. 

Podstawa wymiaru renty może stanowić podstawę wymiaru emerytury wyłącznie wówczas, gdy  wnioskodawca był uprawniony do tej renty w dacie nabycia emerytury.

 

Przykład

Wniosek o emeryturę zgłosiła kobieta, urodzona w 1948 r., legitymująca się 15-letnim stażem emerytalnym. Ostatnie zatrudnienie zainteresowanej ustało w 1992 r., a w grudniu 1992 r. zainteresowana przeszła na rentę inwalidzką III grupy, do której była uprawniona do końca 1996 r. Po ustaniu prawa do renty zainteresowana  nie wykonywała już żadnej pracy zarobkowej podlegającej ubezpieczeniu społecznemu. W tym przypadku podstawa wymiaru renty nie może stanowić podstawy wymiaru emerytury, bowiem wnioskodawczyni nie była uprawniona do renty w dacie nabycia uprawnień emerytalnych.

Jeżeli podstawę wymiaru emerytury stanowi podstawa wymiaru renty, podstawę tę przyjmuje się w wysokości uwzględniającej rewaloryzację i wszystkie waloryzacje, jakie miały miejsce od przyznania renty do przyznania emerytury.

 

Redakcja: Departament Świadczeń Emerytalno-Rentowych